Ons team

1x de Alpe d’Huez bedwongen

Hier alvast een foto van “Dé beklimming”.

Vermelding op weblog n.a.v. een interview dat gehouden werd toen ik net vol adrenaline beneden gearriveerd was:

http://individuelerenners2009.blogspot.com/2009/06/de-afdaling.html

Amstel Gold Race -100km-

Nadat we met alle collega’s bij elkaar zijn kunnen we van start.
Bij de start is vanalles aan eten en drinken uitgestald wat je mee kan graaien, mooie energievoorraad en goed geregeld. In eerste instantie had ik me ingeschreven voor 100 km, maar dit heb ik wegens fysieke klachten gisteren nog naar 65 km terug laten zetten. Dus, kom maar op met die 65 km! 

De route begint direct met een leuke klim dus ik zeg de rest maar direct gedag om op mijn eigen tempo te kunnen fietsen. Ik zie de eerste bordjes met de kleuren voor de (verschillende afstanden van de) routes. Maar, geen zwart. Dus ik vraag aan de verkeersregelaars welke kant ik uit moet, dus ik word een bepaalde kant uitgewezen. Zal wel, dacht ik. Maar, er komt maar geen zwart. Dan maar blauw aanhouden voor 100 km.

Kindjes en volwassenen langs de weg moedigen soms aan en geloof me: Dat heb ik nodig! Wel flauw dat ze me steeds voor de gek houden met “Je bent er bijna!” (wat dus steeds niet zo blijkt te zijn). Op een gegeven moment zie ik een opgeblazen rechthoek boven de weg, dus ik even in de veronderstelling dat dat de finish is, helaas…De laatste 3 bergen voor de finish moet ik toch halverwege afstappen. Ik ervaar dat in een te lichte versnelling rijden bergop op een gegeven moment niet meer te doen is, mijn spieren willen kracht zetten. Oh, en dat Liga Muesli Crunch heel lekker is
En daar zie ik toch ècht de finish! Yes, ben er bijna. Nee dus, eerst weer berg af, ja hoor en dan weer bergop…Ik kàn niet meer maar er staan zoveel mensen en camera’s dat ik het voor elkaar krijg om met aanmoediging van de bordjes (1000m, 500, 300m, 100m, 75m) toch nog fietsend boven te komen met de tranen bijna in mijn ogen en daar hoor ik mijn naam! Wat er dan gebeurd…DÀT gevoel, dat is niet te beschrijven (en dan heb ik het niet over de spieren in mijn kont, bovenbenen, heupen, onderrug, schouders en nek )

Eenmaal thuis zie ik op de routekaart aan de plaatsjes waar ik doorheen gefietst heb dat ik inderdaad 100 km gefietst heb en 8 flinke beklimmingen heb gehad.

Tikkertje op de mountainbike! -60 km-

Ik word om 9.00 verwacht bij huize Van H. om gezamenlijk naar Weert te fietsen en deel te nemen aan de Fiets-Fit training. Dus thuis ren ik op en neer en ben mooi op tijd om te vertrekken. Alleen, er staat me een verrassing te wachten… Een platte band, helaas. Blijkbaar heb ik de vorige keer mijn band niet goed genoeg geplakt.
Nou ja, maar even snel zo in de auto en in Budel even kijken of ik de band weer oppomp of snel verwissel.
Eenmaal in Budel krijg ik hulp en verwisselen we met zijn drieën mijn band.

In Weert maak ik kennis met de andere deelnemers van Fiets-fit. We fietsen naar een modderige parkeerplaats met wat boompjes erop en krijgen daar een opdracht. Er wordt een “tikker” aangewezen die moet proberen de deelnemers van zijn geslacht aan te tikken. Op de mountainbike uiteraard! Leuke opdracht, ik merk dat ik al aardig wat vertrouwen en behendigheid heb verkregen op mijn mountainbike. Vriendin L. is me echter te slim af door me naar de hoeken te dwingen waardoor ze me kan tikken. Dan maar even het “strafrondje” fietsen, 2 x zelfs!

Vervolgens fietsen we naar een klein vennetje met allemaal paadjes er omheen, ik herken het nog. Want ik heb hier een keer met L. voorop gefietst en we kozen helaas het foute paadje waardoor we bijna van de route afraakten.
We krijgen de opdracht om in teams van twee te splitsen. De voorste mag de routes kiezen en de ander moet volgen. Later wisselen we om. Ook leuk!

De route wordt vervolgd over een slingerroute en opeens lijkt het alsof er iets in mijn achterwiel zit, want er is geen beweging in te krijgen. Wat blijkt? Het wiel ligt er gewoon half uit! Oeps, kennelijk niet goed vastgedraaid van tevoren!
Met wat hulp is het gelukt alles weer goed te krijgen.

De route die we fietsen heb ik al vaker met D., L. en R. gefietst. Er zit een steile berg bij, die L. en ik eerder nauwelijks afdurfden (na lang aanmoedigen hebben we er ons toen toch aan gewaagd). Dus nu worden we weer op de proef gesteld.
We krijgen de tip het gewicht goed naar achteren te plaatsen, maar met als extra detail dat je kont ook achter het zadel mag “zitten”. Cruciaal detail! L. en ik gaan feilloos bergaf. D. en R. zijn beledigd, zij hadden ons dat toch immers ook al eerder gezegd? Neeee….niet dat je kont ook achter het zadel kon zitten om ook echt daadwerkelijk het middelpunt van de zwaartekracht te verplaatsen!

We komen weer aan in Weert en ik zet mijn fiets in het fietsenrek om nog even de fietsenwinkel binnen te lopen. Ik draai me om en hoor een slag. *@#&! Dat doet pijn! Pijn in mijn hart, daar ligt mijn mooie fiets op de grond. Nieuwe sidebars (handvatten) direct beschadigd.
D. laat me nog zien hoe hij de vorige keer bij de eerste deelname heeft geleerd hoe je met klikpedalen af moet stappen. De vorige week heb ik helaas gemist door de deelnemersbijeenkomst van de Alpe d’HuZes. Ik kijk en kijk, maar het lijkt wel een puzzel! Dat probeer ik wel een keer in het bos, valt wat minder hard.

Na afloop fietsen we weer van Weert naar Budel en geeft de kilometerteller 60 km. aan.

Alles behalve charmant -55 km-

Gisteravond heeft R. de zwager van D. weten te strikken om mee te fietsen. Vriendin L. gaat niet mee, dus ik zit alleen met mannen opgescheept. Ojee! Dat wordt afzien want M. heeft schijnbaar ook regelmatig gefietst.

Wat denk je? Weer druk gemaakt om niets, want het gaat eigenlijk hartstikke goed! Tenminste, met mij dan…D. heeft M. zowat de hele terugweg geduwd, omdat M. “pudding in zijn benen” had.
Voor mij is het tempo makkelijk bij te benen, bochten gaan vrij aardig en ik schrik niet meer zo snel. Slipt mijn achterwiel weg? Een onverwachte boomstam? Ach! Gewoon door blijven trappen! En als je nog lekker dicht op je voorganger fietst scheelt dat wat wind…
Maaar….Dan moet die natuurlijk niet plotseling hoeven remmen en van zijn fiets springen…ik schiet gelukkig uit mijn klikpedalen maar knal wel tegen mijn pedaal aan en denk AU! Dat wordt een blauwe plek…Maar ik laat natuurlijk niets merken en spring als de wiedeweerga weer op mijn fiets voordat D. ook nog op mij knalt.
Verder krijg ik een tak in mijn gezicht, ook dan laat ik me niet kennen.

Bij het beklimmen van een bergje halen mijn voorgangers het bergje niet, ik kan er net langsschieten maar knal wel nog met mijn knie tegen het stuur. Weer denk ik: Nog een blauwe plek gescoord. Maar ik ben al lang blij dat ik losklikte, ik vreesde even serieus linea recta achteruit te glijden.

En ja hoor, zoals gewoonlijk heb ik weer mooie blauwe plekken op mijn benen. Alles behalve charmant…
Maar een mountainbiker mag natuurlijk niet zeuren en zich niet laten kennen En laat ze in het zwembad maar denken…

Waar het allemaal begon…

Op 22 novemer 2008 hadden we de eerste vergadering voor de Alpe d’Huzes… ik zou op de achtergrond mee gaan helpen. Een motivatie?
Al van kleins af aan vond ik fietsen geweldig. Ik kon me herinneren dat mijn ouders buiten een stoeltje voor mij neerzetten waar ik vol bewondering keek naar de plaatselijke wielerwedstrijden in Herten…
Dát wilde ik ook gaan doen!

Ik scheen dit zo enthousiast te vertellen dat de andere teamleden maar vonden dat ik mee moest doen…En zo ver hebben ze me dus gekregen!

En wat blijkt nou?! Er blijkt zelfs een foto te zijn gemaakt op 01-04-1990:

Als 5-jarige al vol bewondering naar het wielrennen aan het kijken

‘Ain’t no mountain high enough’ of toch? -45 km-

Met het uitladen van mijn fiets uit de auto trek ik mijn handschoenen al aan, ik sta te bibberen van de kou. Het liefst kruip ik weer terug in mijn auto.
Wat een vreselijk gure wind, het is -1 graden, maar het voelt veel kouder aan.
R. wijst me erop dat ik mijn banden moet controleren en pompt ditmaal mijn banden op tot 3.0 bar (ik schrijf het hier maar op, zodat ik dat ook niet vergeet). Een vrouw en techniek…Arme fiets!

Alle reden dus om te zorgen dat we zo snel mogelijk in het bos komen. We fietsen een leuke route die ik al eens eerder met D.  alleen gefietst heb.  Er zitten flink wat heuveltjes en pittige bochten in om ons doorheen te manouvreren. Woow! Dat gaat goed, kicken! Waarvoor heb ik die rem eigenlijk nog nodig?
Nou, en of ik die nodig heb als we een steile berg opfietsen! We knallen bijna met zijn drieën op elkaar, ik sta net op tijd stil. Heb ik even geluk dat mijn schoenen losklikten van de pedalen anders was ik volgensmij achteruit gerold. Méér afstand houden dus!
Een andere steile berg weten we allemaal niet helemaal op te komen, die is dus nog een keer voor herhaling vatbaar!

Vriendin L. en ik worden door R. op de proef gesteld op ons richtinggevoel. We moeten voorop fietsen. Dat houdt in: Het tempo blijven behouden, het meest optimale pad blijven volgen (dus niet door het ijs of door die rottige sporen bijvoorbeeld) èn ook nog op de bordjes letten! Maar….zelfs met de bordjes weten we weer net een bordje te missen of alsnog het verkeerde pad te kiezen… Al met al ligt het tempo hoog en weten we ons goed overeind te houden, en dat 45 km lang!

Omdat het “moet” -30 km-

In eerste instantie heb ik geen zin om te fietsen. Al merk ik wel dat iets in mijn lijf ook weer wel wil. En ik móet tenslotte,  anders rol ik 4 juni gewoon weer terug naar beneden van de Alpe d’Huez, achteruit welteverstaan.
Een klein rondje Maas en ik houd het voor gezien, veel te koud, veel te vlak, veel te saai alleen.  Eén voordeel,  geen vliegjes happen en niet voorbij gescheurd worden door Duiters, zoals in de zomer.

Na 2,5 uur slaap op de fiets -55 km-

Na een lang nachtje stappen in een discotheek in Kerkrade sta ik met veel moeite om 8.30  geradbraakt naast mijn bed. Snel alles klaarmaken en r-u-s-t-i-g (ja!) richting Budel rijden.
Al voor de derde keer kan ik mijn fiets niet in elkaar zetten omdat de remschijven voor weer op elkaar zitten. Vriend D. is weer helpende hand in nood, maar wijst me er toch maar op dat je daar beschermblokjes voor hebt.

Pas op de fiets word ik echt wakker.
Het tempo ligt lekker hoog, het is ook wat minder koud dus vriendin L. en ik merken dat het minder moeite kost om vooruit te komen.
Het is weer glibberig en er zitten wat gemene bochtjes bij! Ergens in de buurt van Valkenswaard komen we een heel mountainbikeparcours met heel wat goed geoefende mountainbikers tegen. Boven op een steile berg zit iemand foto’s te knippen van iedere mountainbiker. Wij komen er dus toevallig tussen!
Vriendin L. moet afstappen want ze komt de berg niet op, ik weet haar net te ontwijken en weet de berg wel op te komen. De fotograaf zegt “De enige vrouw die wel de berg op komt en die staat niet op de foto”. Dus aan de andere kant van de berg stond de fotograaf alsnog paraat om me te knippen. Nu nog erachter komen welke tour het was! Vriend D. heeft ons op weten te sporen.

Klimmen!

Inschrijving AGR, wekker om 3.00 gezet

Na tig pogingen me in te schrijven voor de AGR www.amstelgoldrace.nl op de 15e, geef ik het op, de site is zwaar overbelast.
Ik heb horen zeggen dat de inschrijvingen vorig jaar binnen een dag vol zaten, dus moedig besluit ik op donderdagnacht mijn wekker om 3.00 uur te zetten. Ik weet nog wakker te worden ook en ja hoor! De inschrijving is zo gepiept.
Dus, dat wordt 100 km. fietsen op 18 april met team Alpe dHuZes!

Sneeuw? Er is toch gestrooid? -30 km-

Vriend D. belt af om te gaan mountainbiken zondag, er ligt teveel sneeuw. Oké, in het bos en op de heide is dat niks! Maar de doorgaande wegen zullen wel gestrooid zijn, dus ik besluit toch wat kilometers te maken en ga per fiets een vriend bezoeken. Niet alleen die vriend, nee ook zijn familie waarvan ik er een aantal nog nooit gezien heb.
Nou, mooi, daar sta ik dan in mijn prachtige fietsoutfit en op mijn sokken!!! (held op sokken?)
Je moet er wat voor over hebben!

Schaatsen? Nee joh! Mtb’en -60 km-

Vandaag zal een korte rit worden. We moeten op tijd terug zijn omdat vriendin L. met vrienden gaat schaatsen.
De grond is bevroren en dus hard in het bos. Op zich goed te doen, al weet ik enkele bevroren plassen maar net te ontwijken.
Na 30 km. zijn we weer terug bij vriendin L. thuis.
Snel de fiets in de auto gelegd. Vriend D. moest en zou me daarmee helpen, al loopt hij met een verzwikte enkel nadat hij gisteren wel erg goed over het ijs gleed met zijn schaatsen.

Ik bedenk me opeens “Ik ben nog niet moe, we kunnen misschien met zijn tweëen nog een stukje fietsen. Oké! Fiets weer uit de auto!
We pakken een mooi parcours waar mijn bochtwerk op de proef wordt gesteld! Goede oefening dus! 
Het laatste stuk is toch stiekem best wel zwaar, zoveel kilometers mountainbiken is toch wel wat zwaarder als dezelfde afstand fietsen op de weg.
Uiteraard wil ik me niet laten kennen, maar op D’s vraag of we nog 8 km. door zulleen fietsen naar het ijs waar L. aan het schaatsen is of direct richting huis gaan moet ik toch echt voor het laatste kiezen.

Zal dit een beetje het gevoel zijn wat ik straks zal hebben op de Alpe d’Huez?

Daar lig ik dan! (-5 graden C) -41 km-

Het is 10.00 en -5 graden, er wordt me een muts aangeboden. Niet aan gedacht, wel nodig!
Daar staan we, helemaal ingepakt en klaar voor de start. Helaas. Fiets van L. wil niet meewerken. Haar vader vindt het leuk om even spottend te vermelden “Altijd wat met die nieuwe fietsen”. Wat blijkt? Fiets was de vorige keer afgespoten maar niet gesmeerd, dus er zat ijs in de V-brakes. Dat stilstaan is even koukleumen, dus ik ben blij wanneer we kunnen!

Wel lekker, geen modder, geen achterwiel dat wegslipt…Of toch? Het bovenste laagje mag wel bevroren zijn, maar daar onder zit LOS zand! Ik ben even niet blij met die klikpedalen, maar weet me een aantal keer toch op te vangen.
We krijgen scherpe opeenvolgende bochtjes over smalle paadjes tussen de bomen en we fietsen in een aardig tempo. Alleen, mijn bochtenwerk is nog niet optimaal. Ik durf af en toe niet goed te sturen, bang dat ik onderuitga…En ja hoor! Daar lig ik, op mijn zij. Leuk, die klikpedalen! Snel opstaan en de rest weer achterna fietsen (dit heeft mij flink wat blauwe plekken opgeleverd).
Even later gaat vriendin L. onderuit. Vriend D. vindt het ook leuk om te vallen als hij stil staat, en nog wel op zijn schoonvader ook!

Ik snap er niets van! Wat zit mijn rem toch hoog! Het wordt steeds erger. Dan zie ik het! Verdraaid! Mijn stuur zit helemaal fout. Vader van L. kan het niet nalaten om nogmaals te zeggen “Altijd wat met die nieuwe fietsen”. Gelukkig had D. imbussleutels bij zich en werd mijn stuur goed vastgedraaid.

Na ca 30 km. geeft L. aan graag naar huis te willen, ze kan niet meer. Haar vader vraagt of het goed is of hij even doortrapt richting huis, ik ga mee. Dat is even flink snelheid maken! Eenmaal thuis staat er 41 km op de teller en is het tijd om op te warmen. En ja hoor, ik mag weer aanschuiven, ditmaal voor een lekkere warme maaltijd.

Roermond-Venlo v.v. bij -2˚C -60 km-

Tweede kerstdag. Fitnesscentrum is uiteraard dicht, dus een ideale gelegenheid om als alternatief een stuk te gaan fietsen. Het ziet er lekker uit buiten met het zonnetje. Alleen, (zonne)schijn bedriegt. Mijn voornemen is 60 km te fietsen. Deze keer richting Venlo, als ik op 30 km zit draai ik me om, waar dat is, zie ik dan wel.

Ik heb een stevige, koude tegenwind en ik krijg het maar niet voor elkaar om een gemiddelde snelheid te fietsen boven de 20 km/h. Hoe dan ook, ik zal 60 km fietsen vandaag. Ik moet echt opbouwen met kilometers maken en ik heb toch alle tijd vandaag!
Eenmaal in het centrum, bij het station van Venlo, blijkt het maar 25 km te zijn. Het was een lange rechte weg, dus niet moeilijk te vinden.
Nu terug, de fietsborden leiden mij naar een andere route richting Roermond. Oké, zal wel… Zij het, dat er werkzaamheden zijn en ik me dus een stuk verfiets, nergens meer iets van bordjes te bekennen en ik had al het gevoel dat ik de verkeerde kant uitfietste. Dan maar weer terug. Nou, heerlijk zo’n halve omleidingsroutes. Gelukkig brengt mijn richtingsgevoel me alsnog de goede kant uit en waren dit precies de extra kilometers die ik nodig had om toch aan die 60 km te komen.

De terugweg is veel fijner. Wind in de rug, zon in het gezicht en mijn gemiddelde snelheid ligt ergens rond de 27 km/h. Laat ik naar mijn ouders fietsen. Direct van de gelegenheid gebruik maken, mijn vader knipt op mijn verzoek wat foto’s . Hij is vervolgens erg blij mee dat zijn sloffen helemaal onder de modder zitten…

Showoff

Tijd om kerst te vieren met familie!

Glibberig! -44,4 km-

7.00, het lijkt wel alsof ik op schoolreisje ga! Alles voorbereiden, dus ook:  Fiets in de auto zien te krijgen. Met een paar dekens sta ik in het licht van een lantaarn te prutsen om de mountainbike in de Mini Cooper te krijgen. Dat gaat lastig, dan maar het wiel eruit halen…dat is toch zo moeilijk niet of…toch? Het lukt niet, maar ik houd de eer aan mijzelf, ik schakel geen hulplijn in. Gelukkig niemand die me ziet voor dag en dauw. Dan moet de fiets er maar in zijn geheel in! Zie hier het resultaat.

Mountainbike in Mini Cooper

Vriend D. helpt met uitladen, door alsnog het voorwiel eruit te halen. Wat blijkt? Ik had een moertje nét iets verder los moeten draaien!

Samen met vriend D, zijn vriendin L. en haar vader fietsen we in een lekker tempo richting de heide.  Totdat de geasfalteerde weg ophoudt! Overal modder!  Mijn achterwiel slipt steeds weg! Mijn voorwiel wil precies door het spoor van een ander, ik heb moeite met mijn evenwicht te behouden. Door de klikpedalen kan ik me ook niet even snel opvangen, zal ik…vallen..in die grote plas modder?  Nee, gelukkig!

L.’s vader verteld leuke weetjes van de omgeving (Leende, Neerpelt (B), Hamont(B), e.d.). Eenmaal weer gearriveerd in Cranendonck, krijgt mijn fiets een wasbeurt van D.  Luxe! Vervolgens mag ik aan tafel schuiven voor een lekker bordje soep met brood. Wat een gastvrijheid!

Met inladen van de fiets krijg ik weer alle hulp. Handig!
Thuis wachten de kleren vol modder op de wasmachine, die het na 2 wasbeurten nog niet schoon krijgt. Ook de fiets vraagt aandacht: Ontvetten en  insmeren.
En dan, eindelijk! Klaar! *ploft op de bank*!

Lange rechte weg -28 km-

Alsof een uur fietsen door het bos nog niet genoeg is, besluit ik nog een stuk op de weg te gaan fietsen. Ik wil toch immers conditie opbouwen? Dat het koud is, is  geen excuus, ik heb toch een winteroutfit aan? Dat die 17 km wél in het bos waren afgelegd telt ook niet, het blijven te weinig kilometers en ik heb nog energie over.

Op de weg is de wind erg guur, daar had ik in het bos geen last van. De weg is lang, recht, vlak en ik fiets nu alleen. Wat is dat saai opeens! Nou, dan maar proberen een gemiddelde snelheid van 24 km/h aan te houden. Tenminste nog iets van uitdaging.

Stop ik onderweg bij een tankstation om mijzelf van een energieboost te voorzien, vraagt de mevrouw achter de kassa “Pompnummer?“. Ik zeg: “Ik ben met de fiets” en denk bij mezelf: Denk je dat ik met een helm op en handschoenen aan in de auto ga zitten ofzo?

Uiteindelijk hield ik het na 28 km voor gezien.

En dan ook echt voor gezien, de fiets verdwijnt -zonder te poetsen- de berging in. Al is ‘ie ook niet erg vies geworden met al die bevroren ondergronden.

Voor het eerst in het bos -17 km-

10.00 uur, wie bedenkt dat?! Of had ik niet pas om 3.30 naar bed moeten gaan? Snel in de kleren! Zou ik willen! Niet dus, met die strakke broek en overschoenen!

Vriend B.  zegt dat ‘ie zo aangekeken werd op weg naar mij. Gelukkig, ben ik toch niet de enige die daar dacht last van te hebben.

Nou, daar gaan we! Glad en koud, wat een tijd van het jaar om te beginnen met mountainbiken!
Na pak en beet 15 minuten zijn we bij het bos, op de grens van Duitsland.

Zo’n stoere meid als ik me voel met mijn mountainbike, blijk ik toch niet te zijn! Zie je dat bospaadje daar, met die 2, nou ja soort van, (scheve) paadjes? Met die bevroren, witgekleurde blaadjes? Juist ja, moet ík dáár overheen? Met mijn klikpedalen? Hoe hard zou dat vallen?
Hé, vriend B, fiets eens niet zo snel! Ik knijp ‘m, ja letterlijk, in mijn rem. Als ik mijn schijfremmen nu niet goed ingeremd hebt, weet ik het ook niet meer!

Wat ligt daar nou?! Een hoopje bevroren blaadjes…En ik ga er recht op af! “Oke, daar fiets ik dan wel doorheen“, denk ik. Niet dus! Ik vlieg van mijn zadel af en klik door de klap vanzelf los van de pedalen. Mooi, niet gevallen. Lachen! Mijn helm komt van pas, de nieuwigheid zal er direct vanaf zijn want de takken scheren er langsaf, omdat ik niet van het paadje durf af te wijken.

Opeens is er geen vlak paadje meer, maar komen er heuveltjes en zijn er heel wat takken die me dwars liggen. Wat verlang ik nu terug naar dat vertrouwde paadje van net! Hoe kon ik het in mijn hoofd halen om een mountainbike te
kopen?
Dat schakelt naar een zwaardere versnelling i.p.v. een lichtere, net voor een heuvel. Afstappen dus, uhh…eerst losklikken! Gaat net goed.
Ik schreeuw en lach wat af van de adrenaline. Vriend B zal wel half doof zijn.

Hij gaat opeens recht op een stuk ijs af, hij hoopt er wel even overheen te fietsen. Het ijs is gebroken… Hij zakt er aardig doorheen. Ook voor mij is het ijs gebroken…nee, ik wist het steeds net te ontwijken, maar ik heb meer gevoel en vertrouwen op de fiets en schreeuw minder (of is dat omdat ik geen lucht krijg).

Met veel moeite fiets ik een berg op. En ik trots, want ik passeer vriend B. lopend. Maar dan vraagt hij: “Hoe lang zal het lopen zijn vanaf hier?“.  Ik krijg nog geen lucht, maar vraag me af waarom hij dat zegt. ”Er hangt wat achter mijn fiets“. Dus ik kijk, en zie een ketting en …TWEE losse uiteindes. Tsja, dat wordt lopen…
Althans…al zittend bergaf  en lopend bergop. We zijn dichtbij de “bewoonde wereld”. Op weg naar een tankstation dachten de mensen vast: “Wat een heer, dat ‘ie zich door die dame voort laat duwen” (het laatste stuk was vlak, en ik ben ook de beroerdste niet).

Al snel is vriend R. er. Ik ga met de auto mee, want een vrouw als ik ben, weet ik niet hoe ik terug naar huis zou moeten fietsen. Daar gaat mijn nieuwe fiets, tegen die andere, op de ijzers van de fietsendrager… Daar zullen wel krassen van komen… “Had het maar geen mountainbike moeten worden” probeer ik mezelf voor te houden.

Bevroren sloot

Fietsen! -55 km-

Ja! Ik mag mijn nieuwe aanwinst gaan proberen!
Dat is wennen! Het zit prima! Voorover liggen is wennen, maar wat een genot dat die fiets zo gemakkelijk vooruit gaat met zo weinig moeite!
Nou, laat ik dan van Roermond naar Weert op en neer fietsen. Als me dat lukt, dan kan ik ook een keer enkele reis naar het werk (Roermond-Eindhoven) fietsen. Gelukkig sturen de fietsborden langs de weg me de goede kant op.

Misschien had ik toch beter die overschoenen aan kunnen doen en wat eten of geld mee moeten nemen, bedacht ik me op de terugweg. Het was guur en ik had geen energie meer, de zon was weg.
Eenmaal thuis ben ik blij dat ik lekker warm kan gaan zitten. En eten! Wat is een boterham dan opeens weer heerlijk!

Ik voel me niet helemaal lekker en val in slaap op de bank, om vervolgens niet meer wakker te worden. De volgende keer toch maar wat rustiger aan doen!

Cube Acid 2009 staat op mij te wachten

Na 4 l-a-n-g-e nachten wachten, is het zover!
Even mijn vader gestrikt om de fiets op te halen (ik kon de fiets nog niet vervoeren in mijn Mini Cooper).
Ik krijg uitvoerige uitleg over het poetsen van de fiets, hopelijk kan ik het allemaal onthouden! En ik krijg de poetsspullen cadeau van mijn vader.

Jammer dat ik vandaag nog niet in de gelegenheid ben om te gaan fietsen! Oma’s gaan voor! 

Mijn fiets!

Lange armen en korter dan ik dacht!

Aangestoken door de enthousiastelingen die de Alpe d’Hu(Z)ez gaan beklimmen, wil ik ook eindelijk een fiets kopen!
Dus vrij gevraagd en op naar de fietsspeciaalzaak. Ik word opgemeten (lengte lichaam, lengte voeten, schouderbreedte, binnenbeenlengte, lengte armen) en kom zo nog wat van mezelf te weten.

Een aantal fietsen komen in aanmerking (dit wist ik al van afgelopen zaterdag toen ik even in de zaak was geweest). Afhankelijk van de resultaten van de meting zou de best passende fiets bepaald worden.

Het is een Cube Acid 2009 geworden!

Natuurlijk heb ik aan de fiets alleen niet genoeg en word ik geholpen met de rest:
- helm
- winterhandschoenen
- overschoenen
- winddicht vest
- korte broek met zeem
- lange broek
- reservesetje

Ik was al in het bezit van:
- SPD-pedalen
- SPD-schoenen
- fietsshirt
- kilometerteller
- lampjes
- bidonhouders
Dit zal ook op de fiets gemonteerd worden.

2 uur verder ben ik helemaal geslaagd! Nu wachten op de fiets!