Ons team

1x de Alpe d’Huez bedwongen

Hier alvast een foto van “Dé beklimming”.
Morgen probeer ik er een kort verslag van te maken. Voor degenen die het nog niet wisten, zit ik al een tijdje in de ziektewet en moest ik de computer helaas zoveel mogelijk vermijdden. Vandaar dat mijn weblog niet meer bijgewerkt werd en het was nog maar de vraag of ik wel naar Frankrijk kon gaan…

Vermelding op weblog n.a.v. een interview dat gehouden werd toen ik net vol adrenaline beneden gearriveerd was:

http://individuelerenners2009.blogspot.com/2009/06/de-afdaling.html

Amstel Gold Race -100km-

Nadat we met alle collega’s bij elkaar zijn kunnen we van start.
Bij de start is vanalles aan eten en drinken uitgestald wat je mee kan graaien, mooie energievoorraad en goed geregeld. In eerste instantie had ik me ingeschreven voor 100 km, maar dit heb ik wegens fysieke klachten gisteren nog naar 65 km terug laten zetten. Dus, kom maar op met die 65 km! 

De route begint direct met een leuke klim dus ik zeg de rest maar direct gedag om op mijn eigen tempo te kunnen fietsen. Ik zie de eerste bordjes met de kleuren voor de (verschillende afstanden van de) routes. Maar, geen zwart. Dus ik vraag aan de verkeersregelaars welke kant ik uit moet, dus ik word een bepaalde kant uitgewezen. Zal wel, dacht ik. Maar, er komt maar geen zwart. Dan maar blauw aanhouden voor 100 km.

Kindjes en volwassenen langs de weg moedigen soms aan en geloof me: Dat heb ik nodig! Wel flauw dat ze me steeds voor de gek houden met “Je bent er bijna!” (wat dus steeds niet zo blijkt te zijn). Op een gegeven moment zie ik een opgeblazen rechthoek boven de weg, dus ik even in de veronderstelling dat dat de finish is, helaas…De laatste 3 bergen voor de finish moet ik toch halverwege afstappen. Ik ervaar dat in een te lichte versnelling rijden bergop op een gegeven moment niet meer te doen is, mijn spieren willen kracht zetten. Oh, en dat Liga Muesli Crunch heel lekker is
En daar zie ik toch ècht de finish! Yes, ben er bijna. Nee dus, eerst weer berg af, ja hoor en dan weer bergop…Ik kàn niet meer maar er staan zoveel mensen en camera’s dat ik het voor elkaar krijg om met aanmoediging van de bordjes (1000m, 500, 300m, 100m, 75m) toch nog fietsend boven te komen met de tranen bijna in mijn ogen en daar hoor ik mijn naam! Wat er dan gebeurd…DÀT gevoel, dat is niet te beschrijven (en dan heb ik het niet over de spieren in mijn kont, bovenbenen, heupen, onderrug, schouders en nek )

Eenmaal thuis zie ik op de routekaart aan de plaatsjes waar ik doorheen gefietst heb dat ik inderdaad 100 km gefietst heb en 8 flinke beklimmingen heb gehad.

Route toerversie 100 km

Hoogteprofiel beklimmingen

Beklimming 1 Geulhemmerberg

Gemeente :	Valkenburg aan de Geul
Vanuit :	Geulle
Hoogte :	126 m.
Lengte :	1000 m.
Hoogteverschil :	62 m.
Stijgingspercentage :	6.2 %

Geulhemmerberg

Beklimming 2: Maasberg

Gemeente :	elsloo
Vanuit :	elsloo
Hoogte :	62 m.
Lengte :	500 m.
Hoogteverschil :	22 m.
Stijgingspercentage :	4.4 %

Maasberg

Beklimming 3: Adsteeg

Gemeente :	Beek
Vanuit :	Beek
Hoogte :	112 m.
Lengte :	500 m.
Hoogteverschil :	27 m.
Stijgingspercentage :	5.4 %

Adsteeg

Beklimming 4: Lange raarberg

Gemeente :	Meerssen
Vanuit :	Meerssen
Hoogte :	124 m.
Lengte :	1300 m.
Hoogteverschil :	59 m.
Stijgingspercentage :	4.5 %

Raarberg

 

Beklimming 5: Wachelderberg

?

Beklimming 6: Fromberg

Gemeente :	Voerendaal
Vanuit :	Ubachsberg
Hoogte :	166 m.
Lengte :	1600 m.
Hoogteverschil :	64 m.
Stijgingspercentage :	4 %

Fromberg

Beklimming 7: Sibbergrubbe

Gemeente :	Valkenburg aan de Geul
Vanuit :	Valkenburg
Hoogte :	145 m.
Lengte :	2100 m.
Hoogteverschil :	87 m.
Stijgingspercentage :	4.1 %

Sibbergrubbe

Beklimming 8: Cauberg

Gemeente :	Valkenburg aan de Geul
Vanuit :	Valkenburg
Hoogte :	137 m.
Lengte :	1200 m.
Hoogteverschil :	69 m.
Stijgingspercentage :	5.8 %

Cauberg

Tikkertje op de mountainbike! -60 km-

Ik word om 9.00 verwacht bij huize Van H. om gezamenlijk naar Weert te fietsen en deel te nemen aan de Fiets-Fit training. Dus thuis ren ik op en neer en ben mooi op tijd om te vertrekken. Alleen, er staat me een verrassing te wachten… Een platte band, helaas. Blijkbaar heb ik de vorige keer mijn band niet goed genoeg geplakt.
Nou ja, maar even snel zo in de auto en in Budel even kijken of ik de band weer oppomp of snel verwissel.
Eenmaal in Budel krijg ik hulp en verwisselen we met zijn drieën mijn band.

In Weert maak ik kennis met de andere deelnemers van Fiets-fit. We fietsen naar een modderige parkeerplaats met wat boompjes erop en krijgen daar een opdracht. Er wordt een “tikker” aangewezen die moet proberen de deelnemers van zijn geslacht aan te tikken. Op de mountainbike uiteraard! Leuke opdracht, ik merk dat ik al aardig wat vertrouwen en behendigheid heb verkregen op mijn mountainbike. Vriendin L. is me echter te slim af door me naar de hoeken te dwingen waardoor ze me kan tikken. Dan maar even het “strafrondje” fietsen, 2 x zelfs!

Vervolgens fietsen we naar een klein vennetje met allemaal paadjes er omheen, ik herken het nog. Want ik heb hier een keer met L. voorop gefietst en we kozen helaas het foute paadje waardoor we bijna van de route afraakten.
We krijgen de opdracht om in teams van twee te splitsen. De voorste mag de routes kiezen en de ander moet volgen. Later wisselen we om. Ook leuk!

De route wordt vervolgd over een slingerroute en opeens lijkt het alsof er iets in mijn achterwiel zit, want er is geen beweging in te krijgen. Wat blijkt? Het wiel ligt er gewoon half uit! Oeps, kennelijk niet goed vastgedraaid van tevoren!
Met wat hulp is het gelukt alles weer goed te krijgen.

De route die we fietsen heb ik al vaker met D., L. en R. gefietst. Er zit een steile berg bij, die L. en ik eerder nauwelijks afdurfden (na lang aanmoedigen hebben we er ons toen toch aan gewaagd). Dus nu worden we weer op de proef gesteld.
We krijgen de tip het gewicht goed naar achteren te plaatsen, maar met als extra detail dat je kont ook achter het zadel mag “zitten”. Cruciaal detail! L. en ik gaan feilloos bergaf. D. en R. zijn beledigd, zij hadden ons dat toch immers ook al eerder gezegd? Neeee….niet dat je kont ook achter het zadel kon zitten om ook echt daadwerkelijk het middelpunt van de zwaartekracht te verplaatsen!

We komen weer aan in Weert en ik zet mijn fiets in het fietsenrek om nog even de fietsenwinkel binnen te lopen. Ik draai me om en hoor een slag. *@#&! Dat doet pijn! Pijn in mijn hart, daar ligt mijn mooie fiets op de grond. Nieuwe sidebars (handvatten) direct beschadigd.
D. laat me nog zien hoe hij de vorige keer bij de eerste deelname heeft geleerd hoe je met klikpedalen af moet stappen. De vorige week heb ik helaas gemist door de deelnemersbijeenkomst van de Alpe d’HuZes. Ik kijk en kijk, maar het lijkt wel een puzzel! Dat probeer ik wel een keer in het bos, valt wat minder hard.

Na afloop fietsen we weer van Weert naar Budel en geeft de kilometerteller 60 km. aan.

Alles behalve charmant -55 km-

Gisteravond heeft R. de zwager van D. weten te strikken om mee te fietsen. Vriendin L. gaat niet mee, dus ik zit alleen met mannen opgescheept. Ojee! Dat wordt afzien want M. heeft schijnbaar ook regelmatig gefietst.

Wat denk je? Weer druk gemaakt om niets, want het gaat eigenlijk hartstikke goed! Tenminste, met mij dan…D. heeft M. zowat de hele terugweg geduwd, omdat M. “pudding in zijn benen” had.
Voor mij is het tempo makkelijk bij te benen, bochten gaan vrij aardig en ik schrik niet meer zo snel. Slipt mijn achterwiel weg? Een onverwachte boomstam? Ach! Gewoon door blijven trappen! En als je nog lekker dicht op je voorganger fietst scheelt dat wat wind…
Maaar….Dan moet die natuurlijk niet plotseling hoeven remmen en van zijn fiets springen…ik schiet gelukkig uit mijn klikpedalen maar knal wel tegen mijn pedaal aan en denk AU! Dat wordt een blauwe plek…Maar ik laat natuurlijk niets merken en spring als de wiedeweerga weer op mijn fiets voordat D. ook nog op mij knalt.
Verder krijg ik een tak in mijn gezicht, ook dan laat ik me niet kennen.

Bij het beklimmen van een bergje halen mijn voorgangers het bergje niet, ik kan er net langsschieten maar knal wel nog met mijn knie tegen het stuur. Weer denk ik: Nog een blauwe plek gescoord. Maar ik ben al lang blij dat ik losklikte, ik vreesde even serieus linea recta achteruit te glijden.

En ja hoor, zoals gewoonlijk heb ik weer mooie blauwe plekken op mijn benen. Alles behalve charmant…
Maar een mountainbiker mag natuurlijk niet zeuren en zich niet laten kennen En laat ze in het zwembad maar denken…

Waar het allemaal begon…

Op 22 novemer 2008 hadden we de eerste vergadering voor de Alpe d’Huzes… ik zou op de achtergrond mee gaan helpen. Een motivatie?
Al van kleins af aan vond ik fietsen geweldig. Ik kon me herinneren dat mijn ouders buiten een stoeltje voor mij neerzetten waar ik vol bewondering keek naar de plaatselijke wielerwedstrijden in Herten…
Dát wilde ik ook gaan doen!

Ik scheen dit zo enthousiast te vertellen dat de andere teamleden maar vonden dat ik mee moest doen…En zo ver hebben ze me dus gekregen!

En wat blijkt nou?! Er blijkt zelfs een foto te zijn gemaakt op 01-04-1990:

Als 5-jarige al vol bewondering naar het wielrennen aan het kijken

‘Ain’t no mountain high enough’ of toch? -45 km-

Met het uitladen van mijn fiets uit de auto trek ik mijn handschoenen al aan, ik sta te bibberen van de kou. Het liefst kruip ik weer terug in mijn auto.
Wat een vreselijk gure wind, het is -1 graden, maar het voelt veel kouder aan.
R. wijst me erop dat ik mijn banden moet controleren en pompt ditmaal mijn banden op tot 3.0 bar (ik schrijf het hier maar op, zodat ik dat ook niet vergeet). Een vrouw en techniek…Arme fiets!

Alle reden dus om te zorgen dat we zo snel mogelijk in het bos komen. We fietsen een leuke route die ik al eens eerder met D.  alleen gefietst heb.  Er zitten flink wat heuveltjes en pittige bochten in om ons doorheen te manouvreren. Woow! Dat gaat goed, kicken! Waarvoor heb ik die rem eigenlijk nog nodig?
Nou, en of ik die nodig heb als we een steile berg opfietsen! We knallen bijna met zijn drieën op elkaar, ik sta net op tijd stil. Heb ik even geluk dat mijn schoenen losklikten van de pedalen anders was ik volgensmij achteruit gerold. Méér afstand houden dus!
Een andere steile berg weten we allemaal niet helemaal op te komen, die is dus nog een keer voor herhaling vatbaar!

Vriendin L. en ik worden door R. op de proef gesteld op ons richtinggevoel. We moeten voorop fietsen. Dat houdt in: Het tempo blijven behouden, het meest optimale pad blijven volgen (dus niet door het ijs of door die rottige sporen bijvoorbeeld) èn ook nog op de bordjes letten! Maar….zelfs met de bordjes weten we weer net een bordje te missen of alsnog het verkeerde pad te kiezen… Al met al ligt het tempo hoog en weten we ons goed overeind te houden, en dat 45 km lang!

Omdat het “moet” -30 km-

In eerste instantie heb ik geen zin om te fietsen. Al merk ik wel dat iets in mijn lijf ook weer wel wil. En ik móet tenslotte,  anders rol ik 4 juni gewoon weer terug naar beneden van de Alpe d’Huez, achteruit welteverstaan.
Een klein rondje Maas en ik houd het voor gezien, veel te koud, veel te vlak, veel te saai alleen.  Eén voordeel,  geen vliegjes happen en niet voorbij gescheurd worden door Duiters, zoals in de zomer.

Na 2,5 uur slaap op de fiets -55 km-

Na een lang nachtje stappen in een discotheek in Kerkrade sta ik met veel moeite om 8.30  geradbraakt naast mijn bed. Snel alles klaarmaken en r-u-s-t-i-g (ja!) richting Budel rijden.
Al voor de derde keer kan ik mijn fiets niet in elkaar zetten omdat de remschijven voor weer op elkaar zitten. Vriend D. is weer helpende hand in nood, maar wijst me er toch maar op dat je daar beschermblokjes voor hebt.

Pas op de fiets word ik echt wakker.
Het tempo ligt lekker hoog, het is ook wat minder koud dus vriendin L. en ik merken dat het minder moeite kost om vooruit te komen.
Het is weer glibberig en er zitten wat gemene bochtjes bij! Ergens in de buurt van Valkenswaard komen we een heel mountainbikeparcours met heel wat goed geoefende mountainbikers tegen. Boven op een steile berg zit iemand foto’s te knippen van iedere mountainbiker. Wij komen er dus toevallig tussen!
Vriendin L. moet afstappen want ze komt de berg niet op, ik weet haar net te ontwijken en weet de berg wel op te komen. De fotograaf zegt “De enige vrouw die wel de berg op komt en die staat niet op de foto”. Dus aan de andere kant van de berg stond de fotograaf alsnog paraat om me te knippen. Nu nog erachter komen welke tour het was! Vriend D. heeft ons op weten te sporen.

Klimmen!

Inschrijving AGR, wekker om 3.00 gezet

Na tig pogingen me in te schrijven voor de AGR www.amstelgoldrace.nl op de 15e, geef ik het op, de site is zwaar overbelast.
Ik heb horen zeggen dat de inschrijvingen vorig jaar binnen een dag vol zaten, dus moedig besluit ik op donderdagnacht mijn wekker om 3.00 uur te zetten. Ik weet nog wakker te worden ook en ja hoor! De inschrijving is zo gepiept.
Dus, dat wordt 100 km. fietsen op 18 april met team Alpe dHuZes!