Gisteravond heeft R. de zwager van D. weten te strikken om mee te fietsen. Vriendin L. gaat niet mee, dus ik zit alleen met mannen opgescheept. Ojee! Dat wordt afzien want M. heeft schijnbaar ook regelmatig gefietst.
Wat denk je? Weer druk gemaakt om niets, want het gaat eigenlijk hartstikke goed! Tenminste, met mij dan…D. heeft M. zowat de hele terugweg geduwd, omdat M. “pudding in zijn benen” had.
Voor mij is het tempo makkelijk bij te benen, bochten gaan vrij aardig en ik schrik niet meer zo snel. Slipt mijn achterwiel weg? Een onverwachte boomstam? Ach! Gewoon door blijven trappen! En als je nog lekker dicht op je voorganger fietst scheelt dat wat wind…
Maaar….Dan moet die natuurlijk niet plotseling hoeven remmen en van zijn fiets springen…ik schiet gelukkig uit mijn klikpedalen maar knal wel tegen mijn pedaal aan en denk AU! Dat wordt een blauwe plek…Maar ik laat natuurlijk niets merken en spring als de wiedeweerga weer op mijn fiets voordat D. ook nog op mij knalt.
Verder krijg ik een tak in mijn gezicht, ook dan laat ik me niet kennen.
Bij het beklimmen van een bergje halen mijn voorgangers het bergje niet, ik kan er net langsschieten maar knal wel nog met mijn knie tegen het stuur. Weer denk ik: Nog een blauwe plek gescoord. Maar ik ben al lang blij dat ik losklikte, ik vreesde even serieus linea recta achteruit te glijden.
En ja hoor, zoals gewoonlijk heb ik weer mooie blauwe plekken op mijn benen. Alles behalve charmant…
Maar een mountainbiker mag natuurlijk niet zeuren en zich niet laten kennen 
En laat ze in het zwembad maar denken…
Reacties van lezers